منابع پایان نامه درمورد ورزشکاران، فعالیت های ورزشی، بهداشت روان، نگهداری توجه

مرتبط با اجرای فعالیت های آینده استفاده می کنند و می خواهند با فعالیت های جالب و جدیدی در یک دوره طولانی مدت سر و کار داشته باشند (هاگز۲۳، ۱۹۹۰) .
۲-۲-۳- اعتماد به نفس
برخی از مربیان و ورزشکاران تأثیر قوه اعتماد به نفس بر عملکرد مطلوب ورزشی را باور ندارند، اما ورزشکارانی که در رده قهرمانی فعالیت می نمایند، کلید موفقیت را، باور به خویشتن می دانند که در شکل اعتماد به نفس در بازی، تأثیر خود را متجلی می سازد. در حالیکه خیلی از ورزشکاران اهمیت این قوه را درک کرده اند، اما هنوز دچار ضعف توسعه و ایجاد این نیروی اساسی در خود هستند. همچنین اکثر مربیان بر این باورند که برای پیروزی، اعتماد به نفس لازم است. اما مشکل آنها چگونگی نیل به پیروزی برای تحکیم اعتماد به نفس است. عده ای از ورزشکاران چنین می اندیشند که اعتماد به نفس، پیش باوری به برد است. به عقیده آنها ، ورزشکاران باید دایماً فکر کنند که برنده خواهند شد و اگر باور به شکست رقیب نداشته باشند، تفکر و روحیه آنها مانند بازنده ها خواهد بود و همین خود، موجب شکست می گردد. این باور غلط معمولاً منجر یه شکل گیری ضعف اعتماد بنفس یا اعتماد به نفس بیش از حد و غیر واقعی می گردد. اعتماد به نفس حقیقی، توقعات واقعی و متناسب ورزشکار برای رسیدن به پیروزی است. اعتماد به نفس درهم تنیدگی و انباشت تجارب ویژه هر ورزشکار است که منجر به توقع متناسب او از خودش، برای رسیدن به پیروزی در مسابقات آتی می گردد. برخی از ورزشکاران میزان اعتماد به نفس شان خیلی پایین است، ما انها را دچار ضعف اعتماد به نفس می دانیم. تعدادی دیگر، اعتماد به نفسشان بیش از حد بالاست. آنها دچار اعتماد به نفس غیر طبیعی و نوعی تفکر بزرگ منشی غیر عادی هستند. برخی دیگر از ورزشکاران، دارای میژان مطلوب و متناسبی از اعتماد به نفس می باشند. این دسته را افراد با اعتماد به نفس طبیعی می نامیم. اعتماد به نفس بر روی یک بردار واقع می شود که همه انواع آن را در بر می گیرد و میزان مطلوب و بهینه اش را بطور بارز در نقطه ای در وسط خود نشان می دهد (تصویر ۲-۱)
شکل ۲-۱- ارتباط بین اعتماد به نفس و عملکرد مهارتی
به موازات افزایش اعتماد به نفس تا سطح طبیعی، عملکرد توسعه می یابد ولی همراه با افزایش فراتر از حد طبیعی اعتماد به نفس، سطح عملکرد شروع به کاهش می کند. دلیل عمده این کاهش این است که اعتماد به نفس بیش از حد، ورزشکاران را دچار این باور گمراهی، که آنان موجوداتی خارق العاده و بی نیاز از تمرینند، می سازد. در پی این فکر طبیعتاً اقدامات لازم جهت آماده سازی و پیشرفت به کار گرفته نمی شود (واعظ، ۱۳۷۹).
۲-۲-۳-۱- اعتماد به نفس و تکامل آن
اعتماد به نفس دارای یک ساختار زمانی است. به عبارت دیگر نحوه شکل گیری و ساخت آن همزمان با تولد و گذشت زمان تغییر یافته و اشکال جدید به خود می گیرد. در جهت تکمیل اعتماد به نفس فرد باید مراحل مختلفی را طی کند. بطور کلاسیک این مراحل عبارتند از:
۱ـ توان های مثبت و منفی موجود ؛ ۲ـ درک توان ها ؛ ۳ـ پاسخ به این توان ها؛ ۴ـ تشویق توان ها ؛ ۵ـ درک از خود ؛ اعتماد و باور خود ؛ ۷ـ احترام و ارزش برای خود قایل شدن.
در مراحل تکاملی اعتماد به نفس، ۲۴ ساعت اول پس از تولد بسیار مهم است. تمام حواس ۵ گانه از این ساعت به تمامی حساس و توانمند هستند که دیگر هیچگاه به آنها مقام دست نواهد یافت. در سطوح سنی متفاوت، عوامل مختلفی در ارتباط با اعتماد به نفس می باشند (اسلامی، ۱۳۷۳). اعتماد به نفس به معنای ارزشمند دانستن و اهمیت دادن به خود است و باعث می شود فرد بهتر بتواند چالش های زندگی را پشت سر بگذارد. این ساده ترین تعریفی است که می توان از اعتماد به نفس ارایه داد اما واقعیت این است که تعریف اعتماد به نفس در گستره حوزه بهداشت روان، بسیار پیچیده و پردامنه است. اعتماد به نفس بالا در عملکرد مثبت، ارزش گذاری بهتر و اطمینان به توانایی ها و نداشتن اعتماد به نفس در بی انگیزگی، افسردگی و ناتوانی جلوه می کند. این تظاهرات بیرونی ترین نشانه های وجود اعتماد به نفس یا فقدان آن است که در تمامی روابط فردی و اجتماعی ما از دوران کودکی تا نوجوانی و بزرگسالی آشکار می شود و زندگی ما را تحت تاثیر قرار می دهد. (سایت نیاز مرکزی، ۱۳۹۰).
۲-۲-۳-۲- اعتماد به نفس در ورزش
به طور وسیع اعتقاد بر این است که اعتماد به نفس یک جنبه مهم در روان شناسی ورزشی است. در اغلب موارد، سطح بالایی از اعتماد به نفس در بین ورزشکاران نخبه مشاهده شده است و محققین نشان داده اند که اعتماد به نفس عمدتاً تمایز بین ورزشکاران موفق و ناموفق است (گونسکی۲۴، ۱۹۹۵) . روبین ویلی در این باره می گوید: اعتماد به نفس ورزشی مطلوب، به میزان اعتماد و اعتقاد شخص نسبت به توانایی خود در اجرا و انجام فعالیت بستگی دارد. به عبارت دیگر به نحوی با احساس چیره دستی یا خودکار آمدی شخص مرتبط است. اگر چه فرض اولیه عموم افراد، با اجرای فعالیت های ورزشی به نیازمندیهای جسمانی است، اما تحقیقات نشان می دهند که اعتماد شخص بر توانایی خود، تأثیر مثبتی بر اجرای فعالیت ها دارد (نصرالله نژاد، ۱۳۷۷) . تحقیقات بندورا موید این نکته است که اعتماد به نفس می تواند بر سطح انگیختگی، تمرکز، تصمیم گیری و نیروی تلاش فرد اثر بگذارد. هنگام بروز مشکلات، اشخاص دارای اعتماد به نفس پایین، از تلاش خویش کاسته و یا فعالیت خود را به کلی قطع می کنند. این در حالی است که افراد دارای اعتماد به نفس مطلوب، بر تلاش افزوده و با چالش ها به خوبی برخورد می کنند. بنابراین سطح مطلوبی از اعتماد به نفس می تواند در اجرای فعالیت های ورزشی، نقش اساسی داشته باشد (مهین دوست، ۱۳۸۰). همچنین بندورا معتقد است که ورزشکاران نخبه دارای اعتماد به نفس بیشتری در مقایسه با افراد غیر نخبه می باشند. او اعتماد به نفس را به عنوان نگرش افراد نسبت به تواناییهایشان جهت سازماندهی و اجرای مراحل عملکرد مورد نیازشان تعریف می کند. بر طبق نظریه بندورا ، ساختار خودکارایی بیشتر در رابطه با قضاوت افراد نسبت به تواناییهای بالقوه شان در انجام مهارت ها و رابطه با تعداد مهارتهای افراد می باشد. بنابراین اگر چه اعتماد به نفس بعنوان یک مشخصه عام شناخته می شود، اما خودکارآرایی به حالت خاصی از اعتماد به نفس در افراد، که می توانند در شرایط ویژه از آن استفاده کنند اطلاق می شود. به طور خلاصه تیوری خودکارایی بیان می کند، هنگامی که مهارتهای ضروری و انگیزه های مناسب مهیا باشد، خودکارایی عملکرد واقعی را پیش بینی خواهد کرد. علاوه بر خودکارایی، باعث انتخاب مطلوبترین فعالیت ها، انجام شایسته ترین تلاش ها ، همراه با کنترل عکس العمل های هیجانی و دغدغه های فکری، هنگام مواجه شدن با شرایط واقعی می شود (وینتر۲۵، ۱۹۹۳) .
۲-۲-۳-۳- ابعاد اعتماد به نفس
اعتماد به نفس در ورزش تابع سه بعد اساسی است:
۱ـ مهارت یا وظیفه ۲ـ موقعیت و شرایط
۳ـ خود شخص
ورزشکاران معمولا در ابعاد مختلف مهارت وظایف ، دارای سطوح متغییر از اعتماد به نفس هستند.
آنها ممکن است در انجام بخشی از مهارتهای مربوط به یک ورزش دارای اعتماد به نفس پایین تری باشند. همچنین اعتماد به نفس یک ورزشکار از محیطی به محیط دیگر متغییر است و علاوه بر آن متغییرهایی نظیر آسیب دیدگی، بیماری ، مشکلات و … می تواند بر سطح اعتماد به نفس اثر بگذارد.
۲-۲-۳-۴- تأثیر اعتماد به نفس بر عملکرد ورزشی
بطور کلی طرز تفکر ورزشکاران تأثیر عمیقی بر اعتماد به نفس آنها دارد، و آن هم به نوبه خود، اجرای ورزشی شان را متاثر می کند. اگر آنها به جنبه های مثبت نگرش خود نظر کنند، تصویر ورزشکاری را خواهند دید که از نظر روانشناختی کارآمد است. چنین ورزشکاری خود را برای نگرش ها، افکار و احساساتش مسیول می داند. او به شیوه ای سازنده و منطقی، برای بهتر شدن تلاش می کند. او می پذیرد که گاهی ممکن است شکست بخورد و از این شکست برای آینده درس می گیرد. او از تاییدات دیگران قدردانی می کند، ولی در واقع این انتظارات خود اوست که برایش اهمیت دارد. او در شرایط سخت تمرین کرده و آموخته است که چگونه فشار را تحمل کند. به این ترتیب، در شرایط سخت مسابقه هم تحت فشار بیش از حد قرار نمی گیرد. از آنجا که آماده سازی و مدیریت اجرایی او تحت کنترل خودش است ، اجرای ورزشی یکدست و یکپارچه دارد. او برای کنترل چیزهایی که می تواند کنترل کند، تلاش می کند و پذیرفته است که بعضی از امور در کنترل وی نیست. ورزشکار مذکور، خود خواه نیست، ولی به شیوه ثابت اعتماد به نفس دارد. اعتماد به نفسی که از طریق کار شدید، کنترل افکار، نگرش ها و رفتار منطقی بدست آمده است. شاید بزرگترین مهارت این باشد که تواناییهای خود را باور کنیم (وینتر، ۱۳۷۹) .
۲-۲-۴- تمرکز:
تمرکز یک فعالیت شناختی برای نگهداری کانون توجه ذهنی و بدنی بر اجرای تکلیف حرکتی است. توانایی ورزشکار در توجه به مرتبط ترین محرک (مانند حرکت بازیکن مقابل) و نادیده گرفتن سایر محرک هاست. (مانند هیاهوی تماشاچیان) که گاهی مترادف با توجه در نظر گرفته می شود، ولی با آن هم معنی نیست. تمرکز در واقع توجهی است کانونی شده که به اراده، اهمیت موضوع و خلق ورزشکار وابسته است (واعظ، ۱۳۷۹) . مهارت تمرکز یکی از مهارتهای اساسی و لازم برای عملکرد بهینه در ورزش است. مفهوم تمرکز و توجه با یکدیگر متفاوتند. تمرکز در حقیقت، توجه تنگ و باریک شده است، تثبیت توجه بر محرک مورد نظر و قدرت حفظ آن است. تمرکز ، توان نگهداری توجه بر روی محرک انتخاب شده در زمان معین است و معمولاً آن را گنجایش یا ظرفیت توجه می نامند (مارتنز ۱۳۷۲). اشمیدوپپر (۱۹۸۶) اظهار می دارند که: ” بخش عمده تمرکز حواس، توانایی متمرکز نمودن توجه روی تکلیفی است که در دست انجام است و بنابراین نباید آرامش فرد به وسیله محرک های درونی و بیرونی نامربوط در هم ریخته شود (آقاعلی نژاد، ۱۳۷۶) . محرک های بیرونی متداول در ورزش، شامل سر و صدا ، رفتار داوران، بازی بازیکنان طرف مقابل و شرایط سخت بازی است. محرکهای درونی شامل احساسهای مختلف در بدن است که موجب جلب توجه می شود، مانند تنشهای عضلانی و یا خستگی و نیز احساسات و افکاری که ذهن را متوجه خود می سازند، مانند فکر کردن درباره اهمیت بازی و یا فکر کردن درباره یک اشتباه بزرگ. توانایی تمرکز در ورزشکاران متفاوت است. برخی توانایی بیشتری برای تمرکز دارند و برخی به سادگی تحت تأثیرعوامل مخل تمرکز قرار می گیرند. علت اختلال در تمرکز، ضعف در تشخیص محرکهای مختلف است. به همین دلیل، مهارت تمرکز، نیاز به توسعه و رشد دارد و بواسطه تمرین و درگیر ساختن ذهن با فعالیت هایی که

این نوشته در No category ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید